Ginx(reu , dog , mâle) & Iris

Brevet obedience: Roosdaal : 95/100 !!!!!!

Moeder is Yentl of Maranns Home , vader is Arnpriors Flashman. Iris wilde altijd graag een hulphond om haar te helpen in het dagelijks leven en toen werd Ginx geboren. Iris verteld hier haar verhaal.

Mother is Yentl of Maranns Home , father is Arnpriors Flahman. Iris dreamed always from a dog that could help here in here dayly life, than came Ginx. Iris is telling here story.

La mère est Yentl of Maranns Home, le père Arnpriors Flashman. Iris a toujours voulu un chien pour l'aider dans la vie au quotidien et là Ginx est né.
Iris raconte ici son histoire...

Ik ben Iris, ben 22 en zit al van kleins af in een elektrische rolstoel. Ik heb altijd al graag hondjes gezien en zeker border collies. Ik droomde altijd al van een hulphond maar niet zo een labrador/retriever. Dit zou sommige dingen voor mij stukken makkelijker maken zoals deuren openen, spullen die gevallen zijn oprapen en nog zo veel meer. Daarnaast zou hij natuurlijk ook mijn beste vriend en levensgezel worden.

Eind 2006 besloot ik de koe bij de horens te vatten en ging ik samen met mijn mama op bezoek bij Marnix en Christel, die mij tenslotte ook al vele jaren kennen, om te praten over de aanschaf van een pup. Ik kwam er trots buiten want… ik had een pup besteld! Hij zou begin februari 2007 geboren worden. Dat was natuurlijk nog even wachten maar ik had het ervoor over. Ongeduldig telde ik de maanden, weken, dagen af en op 3 februari 2007 werd mijn schat geboren. Prompt ging ik iedere week op de site kijken naar de foto’s van de pups. Op 4 weken mocht ik ze de eerste keer in het echt zien. Het zou niet makkelijk worden om te kiezen maar Marnix beloofde me de pups te observeren om zo te kunnen zien welke de meest “geleidbare” zou worden (niet te dominant maar ook niet te schichtig). Op 6 weken mocht ik voor een 2^de keer gaan kijken en ook mijn definitieve keuze maken. Marnix vertelde mij dat ik volgens hem het best het kleinste tricolor reutje nam. Na even twijfelen was de knoop doorgehakt. Ik besloot de raad van Marnix op te volgen. Hij kreeg de naam Ginx en 2 weken later mocht ik hem meenemen naar huis. We hadden direct een goede band. Hij ging overal met me mee: naar het shoppingcenter, gentse feesten, andere dieren, ... Hij moest alles leren kennen. Toen hij 5 maanden was is mijn mama begonnen met de gewone hondenschool. Dit vooral omdat hij moest leren werken met andere honden in de buurt. Op ongeveer 6 maanden kwamen we in contact met iemand die hulphonden opleid, ook zelf aangekochte honden wat andere verenigingen niet doen. Dit zou ons 1000 euro kosten en geen directe garantie geven op slagen dus besloten we dit niet te doen. Ondertussen bleef mama verder naar de hondenschool gaan voor de basis. Toen hij een jaar werd, werd het stilaan tijd voor de meer specifieke dingen. Ik moest nu zelf met hem beginnen trainen en Ludwig zag er wel een uitdaging in om mij daarbij te helpen. Al vlug ontdekten we dat het helemaal niet makkelijk is om met een hond te werken als je in een rolstoel zit. Belonen ok maar een bestraffing… hoe doe je dat als je aan hem niet kan? Maar we zijn inventief en we vinden voor alles wel een oplossing. Ondertussen hebben de trainingen zich al een paar keer omgezet in praktijk in het dagelijkse leven en dat gaat goed. We zijn nu ook geslaagd voor onze “test sociaal gedrag” met de nodige toeters en bellen. Er is nog werk aan de winkel maar ik ben zeker dat hij binnenkort de naam “hulphond” echt wel verdient. Bedankt aan Marnix en Christel voor de prachtige hond, mijn mama voor de basisopvoeding en Ludwig voor de vele uurtjes training.